…tuż pod górą obrosłą lasem sosnowym, nazwaną Karczówką, a na której niedawno
wzniósł kościół i klasztor biskup krakowski Szaniawski dla ubłagania niebios
o oddalenie morowej zarazy, która pod one czasy poczęła srodze Polskę nawiedzać.
Walery Przyborowski, powieść Arianie

Fundacja kościoła
W 1622 roku wybuchła epidemia chorób, która spustoszyła dobra biskupie. Biskup krakowski Marcin Szyszkowski złożył wówczas ślubowanie, że jeśli za wstawiennictwem św. Karola Boromeusza – patrona chroniącego przed morowym powietrzem – zaraza ustanie, wybuduje kaplicę lub kościół pod jego wezwaniem… Zaraza ominęła Kielce, zaś biskup dotrzymał obietnicy. Kościół został erygowany 2 maja 1624 roku. Lokalizacja uwarunkowana była bliskim położeniem Kielc, możliwością budowy w przyszłości drogi krzyżowej oraz bliskością surowców budowlanych. Akt erekcyjny kościoła zachowany w odpisie dokumentu wyjaśnia intencję podjętej przez biskupa fundacji. W 1628 roku zakończono budowę kościoła i złożono w nim relikwie św. Karola Boromeusza, co nadało Karczówce znaczenie szczególne. Budowniczymi obiektu byli przeważnie górnicy z pobliskich wsi. Duszpasterstwo w parafii sprawowali wikariusze kieleckiej kolegiaty.

Bernardyni na Karczówce
W styczniu 1629 roku biskup Szyszkowski wystąpił z inicjatywą sprowadzenia na Karczówkę ojców bernardynów. Przebudowano wtedy pomieszczenia plebanii, dostosowując je do celów klasztornych. Zabudowania od strony wschodniej ogrodzono murem z basztami na wschodnich narożach i ulokowaną pośrodku bramą. W 1631 roku zakończono budowę. 2 sierpnia 1631 roku erygowano klasztor bernardyński, który funkcjonował na Karczówce przez ponad dwa stulecia, jako ważny ośrodek religijny, kulturalny i społeczny. Bernardyni utrwalali na ziemi kieleckiej tradycje kultury religijnej zakonów żebraczych, wywodzące się z ruchu franciszkańskiego, co stanowiło jeden z najważniejszych nurtów życia kulturalnego w regionie świętokrzyskim. Ojcowie byli zaangażowani w działalność kaznodziejską, spowiedniczą, duszpasterską, rekolekcyjną, a także w organizację pomocy materialnej dla potrzebujących. Ponadto, jak podają źródła historyczne – w połowie XIX wieku istniało przy bernardyńskim klasztorze zakonne studium teologiczne. Ponadto rozwijała się działalność rzemieślnicza i gospodarcza związana z funkcjonowaniem klasztoru. Patriotyczne postawy zakonników, związane z ruchami narodowo-wyzwoleńczymi czasów powstania styczniowego, spowodowały, że klasztor bernardynów został zlikwidowany przez władze carskie 1864 roku.

Okres międzywojenny – drukarnia św. Józefa na Karczówce
W listopadzie 1918 roku zarząd nad Karczówką objęły Siostry Służebnice Najświętszego Serca Jezusowego. Od marca 1922 roku kościół na Karczówce pełnił funkcję kościoła filialnego. Kilka miesięcy później w budynkach poklasztornych zaczęła funkcjonować drukarnia, którą samodzielnie zarządzały siostry sercanki. Główną organizatorką drukarni, która przyjęła imię św. Józefa była siostra Klara – Anna Piasecka. Drukarnia, której działalność zapoczątkowała siostra Klara przetrwała okres okupacji niemieckiej, wydając nowe publikacje. Wydawnictwo służyło również pracy konspiracyjnej polskiego podziemia. Siostry Sercanki zajmowały się także działaniami edukacyjnymi, prowadząc szkołę ludową oraz przedszkole.

Pallotyni na Karczówce
W 1939 roku biskup Czesław Kaczmarek erygował na Karczówce parafię, w której duszpasterstwo sprawowali księża diecezjalni. W 1945 roku biskup Kaczmarek zaproponował prowincjałowi pallotynów objęcie pobernardyńskiego klasztoru przez Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego. Propozycja ta mogła być zrealizowana dopiero po przewrocie październikowym w 1956 roku. Pallotyni przybyli na Karczówkę w październiku 1957 roku. Już w latach sześćdziesiątych zostały przeprowadzone prace budowlane i konserwatorskie zarówno w kościele, jak i na terenie budynków klasztornych. Księża pallotyni prowadzili działalność duszpasterską, a także systematyczną katechizację młodzieży szkolnej, administrowali sakramenty, głosili kazania. Zgodnie z tradycjami Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego, księża pallotyni organizowali formy duszpasterstwa ukierunkowane na młodzież, ludzi starszych i chorych. W latach siedemdziesiątych wprowadzili przy kościele na Karczówce nabożeństwa fatimskie, nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy. Ponadto rozwijali duszpasterstwo dobroczynności, akcję wstrzemięźliwości, organizowali kursy przedmałżeńskie. Różnorakie formy pracy księży pallotynów na Karczówce są kontynuowane i rozwijane po dzień dzisiejszy.